تبلیغات
نیروی دریایی نیروی راهبردی - جغرافیای سیاسی اجتماعی مكران
 
نیروی دریایی نیروی راهبردی
این وبلاگ تابع قوانین و مقررات نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران می باشد و صرفا یک پایگاه اطلاع رسانی می باشد.

نیروی دریایی امروز در بسیاری از نقاط عالم و در کشور ما یک نیروی راهبردی است، به چشم یک نیروی راهبردی به نیروی دریایی باید نگریسته شود. سواحل جنوب شرق کشور که در اختیار نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی است، مناطق بسیار مهمی است و ظرفیت های بسیار خوبی برای پیشرفت دارد، به آنجاها اهتمام ورزید و اهمیت بدهید. دریانوردی ها را که امروز بحمدا... شکل پیشرفته ای نسبت به گذشته گرفته است، ادامه بدهید،به زیرسطحی ها اهمیت بدهید و توجه کنید، امکانات و تجهیزات پدافندی سطحی را در همه جا، بخصوص در دریاهای جنوب مورد توجه قرار بدهید. نیروی دریایی امروز بحمدا... ظرفیت های خوبی دارد،بحمدا... فرماندهی خوبی هم دارد.امروز تلاش شما میتواند ثمرات زیادی را به بار بیاورد و شکوفایی برای شما، برای نیروی دریایی،برای کل ارتش جمهوری اسلامی و برای نیروهای مسلح جمهوری اسلامی،انشإا... به بار بیاورد. این را از خدا میخواهیم،به او دل می بندیم و مطمئنیم که آنچه را که او اراده کند و اراده خواهد کرد به آن خواهیم رسید. بیانات فرماندهی معظم کل قوا در دانشگاه علوم دریایی امام خمینی(ره)- سال1388

درباره وبلاگ



درکشورعشق مقتدا خامنه ایست فرماندهی کل قوا خامنه ایست... دیروزاگرعزیز مصر یوسف بود... امروز عزیز دل ما خامنه ایست... مدیر وبلاگ : یاسر علیزاده
عکس مدیر وبلاگ



بالای سرم عکس تو را نصب نمودم یعنی که سر من به فدای قدم تو.... مدیر وبلاگ : یاسر علیزاده
نوای بینوایی



دانلود کد پخش کننده رهبر1
صفحه آسمانی



مطالب اخیر
نویسندگان

چابهار شهری به دیرینگی تاریخ است كه زیبا و استوار بر ساحل دریای مكران در جنوب خاوری ایران‌، در استان سیستان و بلوچستان آرمیده است. بندری كه جایگاه بلوچ‌های مهربان، مرزبانان تاریخی ایران‌زمین، است.

بلوچستان از زمان كوروش كبیر، جزو شاهنشاهی ایران بوده است. بخش جنوبی بلوچستان كنونی در سنگ‌نبشته داریوش بزرگ در بیستون و پارسه (تخت جمشید) به نام «ماكا» یا «مَكَه» به عنوان یكی از استان‌های شاهنشاهی ایران آمده است. هرودوت، تاریخ‌نگار یونانی، نیز آن را «مَكیا» یا «میكیان» خوانده است.

زبان بلوچی

زبانی كه مردم بلوچستان و از جمله چابهار به آن سخن می‌گویند، زبان بلوچی است كه یكی از شاخه‌های زبان‌های هندوایرانی و هم‌ریشه با زبان پارسی است. این زبان واژگان بی‌شماری از زبان پارسی میانه (زبان پهلوی) را در خود جای داده است؛ به گونه‌ای كه «امیرتوكل كامبوزیا» در كتاب «بلوچستان و علل خرابی آن» می‌نویسد: «اگر شما فرهنگ زبان پهلوی را در مقابل یك فرد بلوچ بگشایید و لغاتی از هر صفحه آن پیدا كرده و به او بگویید، او خواهد گفت آقا، زبان پهلوی یعنی زبان بلوچی

سرزمین همیشه بهار

چابهار، هر چهار فصلش بهار است و بدین روی «چهار بهار» یا چابهار می‌خوانندش؛ یعنی سرزمین همیشه بهار.

خنك‌ترین در تابستان و گرم‌ترین در زمستان

چابهار هم‌عرض جغرافیایی و هم آب‌وهوا با بندر میامی در شبه‌جزیره‌ فلوریدای امریكا است. وزش بادهای موسمی، موسوم به «مونسون» در چابهار سبب شده است تا این بندر در تابستان، خنك‌ترین و در زمستان، گرم‌ترین بندر جنوبی ایران و دمای آن تنها بین ۵/۱۰ تا ۳۴ درجه سانتی‌گراد در نوسان باشد. این دما باعث ایجاد یكی از متنوع‌ترین پوشش‌های گیاهی و گونه‌های جانوری در چابهار شده است.

تنها بندر اقیانوسی ایران

چابهار كه یك‏سو رو به دریا و سوی دیگر رو به كوه و كویر دارد، تنها بندر اقیانوسی ایران و یكی از مهم‌ترین كریدورهای ترانزیت شمال-جنوب و شرق-غرب جهان است.

گفتنی است در هنگام جنگ تحمیلی، به اهمیت استراتژیك چابهار به دلیل دور بودنش از فضای نظامی خلیج فارس و تنگه هرمز، افزوده شد. پس از جنگ نیز چابهار به عنوان منطقه آزاد صنعتی-تجاری در سال ۱۳۷۲ خورشیدی اعلام موجودیت كرد تا گام‌های سریع‌تری برای توسعه بردارد.

جاهای تاریخی و گردشگری چابهار

تلگرافخانه‌ انگلیسی‌ها

«تلگرافخانه‌ انگلیسی‌ها» یكی از كهن‌ترین ساختمان‌های سنگی چابهار است كه مجریان خط تلگراف انگلیس، در سال ۱۸۶۹ میلادی یعنی در دوران قاجاریه، به ظاهر برای رونق دریانوردی و تجارت و در اصل برای اهداف استعماری،‌ آن را بنا كردند.

این تلگرافخانه با ویژگی‌ معماری مناطق گرمسیری و در دو طبقه با رواق‌های هلالی ساخته شده است.

روستا و بندر تاریخی تیس؛ خاستگاه چابهار امروزی

روستای تاریخی «تیس» در نزدیكی چابهار، از روزگار هخامنشیان، بندری مهم در امر بازرگانی و دریایی به شمار می‌رفته است. پس از اسلام نیز تاریخ‌نگارانی چون مَقدِسی در سال ۳۷۵ قمری از این بندر به عنوان بندری آباد و پررونق یاد كرده‌اند. بندری كه بر سر راه جاده ابریشم، مركز تجارت شكر استان مكران و گندم سیستان بوده و به دست مغولان ویران شده است تا در آتیه، چابهار كنونی جایگزین شكوه آن شود.

قلعه تیس یا پرتغالی‌ها

پس از گذر از روستای تاریخی تیس، به «قلعه‌ تیس» یا پرتغالی‌ها كه بر فراز تپه‌ای مشرف به دریاست، می‌رسیم. این قلعه كه از سنگ و گچ و ساروج ساخته شده، یادآور روزهای بی‌شماری از تاریخ تیس و چابهار در پیش و پس از اسلام، به مانند اشغال آنجا به دست استعمارگران پرتغالی است؛ اشغالی كه دیری نمی‌پاید، با پایداری مردمان این خطه به پایان می‌رسد و چابهار بسان همیشه، به آغوش مام میهن بازمی‌گردد.

قلعه تیس دارای هشتی بزرگ با چندین اتاق و ایوان، آب‌انبار و چاه ‌آب است. آثار دو برج دیده‌بانی نیز بر بالای بخش شاه‌نشین قلعه دیده می‌شود كه گویا نقش چراغ دریایی را هم ایفا می‌كرده است.

از دیگر دژهای چابهار می‌توان به دژهای «پیروز گت»، «بلوچ گت»، «انوشیروان سنگان»، «باتل» و «گواتر» اشاره كرد.

خلیج چابهار

یكی از شگفتی‌های طبیعی چابهار، «خلیج چابهار» است كه برآیند آمیزش میلیون‌ها ساله زمین و باد و آفتاب و دریاست. خلیجی كه تماشای برآمدن و فرورفتن خورشید از فراز آن، خاطره‌ای است كه كمتر از یادها می‌رود.

سواحل صخره‌ای و ما‌سه‌ای؛ جلوه‌گاه طنازی آب و باد و خاك

در طول نوار ساحلی دریای مكران (عمان) به ویژه از چابهار تا گواتر، سواحل صخره‌ای بسیار زیبایی به سبب فرسایش سنگ‌های رسوبی بر اثر پیش‏روی آب دریا رخ می‌نماید كه چشم هر بیننده‌ای را خیره می‌كند. این صخره‌ها و سواحل، مملو از فسیل‌های سخت‌پوستانی همچون گوش‌ماهی‌ها، صدف‌ها، حلزون‌ها و … است كه آن را بسان موزه‌ای طبیعی از فسیل‌های دریای مكران درآورده است.

تالاب لیپار؛ خفته در میان دو كوهی استوار

از چابهار در امتداد ساحل، ۱۵ كیلومتر كه به شرق می‌رانیم، در كنار روستای «رمین» تالاب زیبای لیپار نمایان می‌شود. تالابی آرمیده در میان دو كوهی استوار كه از جمع‌شدن آب‌های سرگردان، هستی گرفته است. لیپار جایگاه پرندگان گوناگون همچون طاووسك، تیهو، باقرقره، لك‌لك، حواصیل سفید و خاكستری و پوشش گیاهی متنوعی از درختان گز، چش و… است كه آدمی را به لختی درنگ در كنارش فرامی‌خواند.

راهنمای بلوچ ما آقای «محمدجواد صادقی» درباره‌ معنای واژه‌ لیپار می‌گوید: «لیپار واژه‌ای دوسیلابی است كه از دو بخش «لیپ» و «آر» تشكیل شده است. لیپ به معنای خار و خاشاك رودخانه و آر به معنای آب رودخانه است. در این روستا آب رودخانه همراه با خار و خاشاك به آب دریا می‌پیوندد كه در واقع به هم رسیدن یا محل تلاقی آب رودخانه و آب دریا را در زبان بلوچی لیپار می‌گویند

كوه‌های آریا

پس از گذر از تالاب لیپار و ۳۰ كیلومتر راندن از شرق چابهار، به «كوه‌های آریا» می‌رسیم. محلی‌ها بر این باورند هنگامی كه كشتی‌ها به نزدیكی این كوه‌ها می‌رسیدند، بادبان می‌افراشتند و از آنجا كه یكی از معنی‌های واژه آریا در زبان بلوچی «افراشتن» است، این كوه‌ها به آریا معروف شده‌اند؛ البته اغلب به نادرست به این كوه‌ها، كوه‌های مریخی یا مینیاتوری هم می‌گویند.

كوه‌های فرسایش‌یافته و اعجاب‌انگیز آریا كه در پاكستان نیز امتداد دارد، بسان ریشه‌های یك درخت تنومند است كه سر از زمین برآورده‌ و به آسمان ساییده‌ تا با نگاهی وهم‌آلود، نظاره‌گر این سرزمین اسرارآمیز باشد.

درخت انجیر معابد؛ گوهری پربها در هوای تفتیده جنوب

درخت «انجیر معابد» یا «لوور» كه محلی‌ها به آن «كرگ» نیز می‌گویند، از درختان تیره كائوچوئی است كه در نواحی گرمسیری مانند چابهار می‌روید. سایه پرمهر این درخت كه ریشه‌های بی‌شماری در خاك می‌نشاند، در هوای گرم و تفتیده جنوب، گوهری پربهاست و از این رو برای محلی‌ها درختی مقدس به شمار می‌رود كه میوه‌های نارنجی‌رنگِ نرم و شیرینش هم خوردنی است.

لوور كه ارتفاع آن به ۱۵ تا ۲۰ متر می‌رسد، درخت همیشه سبزی است كه شكل و فضای پیچیده‌ای می‌آفریند، آنچنان كه آدمی را به شگفتی وامی‌دارد.

جنگل‌های حرّا؛ جنگل بدیع پرندگان

جنگل‌های حرا یا مانگرو در ۱۲۰ كیلومتری شرق چابهار در خلیج گواتِر، زیستگاه مناسبی برای پرندگانی همچون عقاب ماهی‌گیر، پلیكان، فلامینگو و… است.

حرا، درخت كوچكی است كه دانه آن روی درختچه مادر رشد می‌كند و پس از آنكه به نهالی كوچك تبدیل شد، از مادر جدا می‌شود و زندگی مستقل خود را می‌آغازد.

گفتنی است «گینه» زیست‌شناس نامدار، نام علمی این درخت را به افتخار «پورسینا» دانشمند ایرانی، «اوی‌سینا مارینا» نامگذاری كرده است.

گاندو: بزرگ‌ترین خزنده‌ ایرانی

رودخانه باهوكلات در ۹۰ كیلومتری شرق چابهار یكی از مهم‌ترین زیستگاه‌های تمساح پوزه‌كوتاه «گاندو» است. گاندو بزرگ‌ترین خزنده‌ ایرانی و بازمانده‌ خزندگانی است كه از ۲۶۵ میلیون سال پیش، روی زمین می‌زیسته‌اند.

رنگ گاندو، زیتونی تا قهوه‌ای است و شكمی بدون فلس، سفید متمایل به زرد دارد. این تمساح چنان خویش را با طبیعت بلوچستان تطبیق داده است كه می‌تواند ماه‌ها نباریدن باران و خشك بودن بستر رودخانه‌‌ها را تاب آورد. یكی از روش‌هایی كه گاندو برای بقا انتخاب كرده است، حفر گودال‌هایی به ژرفای ۱۲ تا ۱۵ متر در كنار رودخانه‌هاست تا در پناه این گودال‌ها، خشكسالی را طی كند و چشم در راه باران باشد.

گاندو به وقت تخم‌گذاری گودالی به عمق ۳۰ سانتی‌متر می‌كند و بین ۲۰ تا ۳۰ تخم در آن می‌گذارد. گاندوهای كوچك، به درازای تقریبی ۲۵ سانتی‌متر پس از ۶۵ روز چشم به جهان می‌گشایند.

گاندو در فك بالایی، ۱۹ و دو سوی فك پایینی، ۱۵ دندان دارد و طول نیمی از بدنش را كه به چهار متر می‌رسد، دم آن تشكیل می‌دهد. این حیوان كه از سوی بومیان نیز حمایت می‏شود، شب‌ها به شكار پستانداران، لاك‏پشت‌ها، پرندگان آبزی و ماهیان می‌رود.

تپه‌ گِل‌فشان

«تپه‌ گل‌فشان» كه از آن به جای آتش، گِل فوران می‌كند، یكی از دیدنی‌ها شگفتِ شمال باختری چابهار در «دشت كهیر» است كه مانند آن در چند جای دیگر جهان نیز گزارش شده كه البته گِل‌ِ گِل‌فشان چابهار، غلیظ‌‌تر و توسی‌رنگ‌تر از گل‌ گل‌فشان‌های دیگر است.

گل‌فشان‌‌‌ كه پیرامون آن‌ هیچ گیاهی دیده نمی‌شود، در فصل زمستان بیشتر فعالیت می‌كند و صدای غرش آن كه آب و گازِ پرفشار را از لایه‌های زیرین زمین به بیرون پرتاب می‌كند، حتی از دور هم شنیده می‌شود.

مردم محلی به این گل‌فشان‌‌ها كه خاصیت درمانی هم دارد، «گل‌پاشان» یا «ناپك» به معنای ناف دریا یا ناف زمین، می‌گویند.

از دیگر جاهای دیدنی چابهار می‌توان به غارها و معبد «بان مسیتی» در دامنه رشته‌كوه‌های شهبازبندِ روستای تیس، قدمگاه خضر و اسكله‌های ماهی‌گیری تیس، رمین و بریس اشاره كرد.





نوع مطلب :
برچسب ها :





ساعت



لوگوی حمایتی ما
لوگوی دوستان
ارتباط با سامانه فرماندهی آجا



ارتباط با سامانه فرماندهی آجا

ارتباط با سامانه فرماندهی نداجا



ارتباط با سامانه فرماندهی نداجا

تلویزیون آنلاین



آب و هوا مناطق نیروی دریایی ارتش ج ا ا



 
 
بالای صفحه